Berdania — Raj przykryty piachem
Niegdyś raj pierwszych ludzi, dziś kraina piasku, czerwonych skał i milczącego wiatru. To miejsce, które Przedwieczny przemienił w pustkowie za grzechy dawnych pokoleń, a mimo to życie nie zgasło. Wśród spalonych słońcem wydm ludzie na nowo odnaleźli swój raj — zrodzony z ucieczki przed niekończącymi się wojnami na kontynencie, gdzie pustynia stała się nowym azylem.
Szept pustyni — krótka narracja o Berdanii
Posłuchaj surowego rytmu wyspy: piach, wiatr i rozgrzane skały, które opowiadają historię Berdanii.
Ucieczka od wojny
W czasach, gdy Lorthwind pochłaniały niekończące się wojny, a ogień pychy trawił serca władców, kontynent pogrążył się w cieniu rozpaczy. Upadały królestwa, a ziemia nasiąkała krwią tych, którzy wierzyli w chwałę oręża. W sercach wielu ludzi rodziło się pragnienie ucieczki od tej krwawej i militarnej apokalipsy. Wśród nich był Seltiades z Arlonii, mędrzec z Shelang, który dostrzegł inną drogę – drogę ku zapomnieniu i pokojowi, z dala od zgiełku.
Argora — stolica u podnóża wulkanu
Stolica i jedyne duże miasto wyspy, zbudowane z niskich budynków z piaskowca. To tutaj nomadzi założyli swoją bazę — doskonały punkt strategiczny wśród gór Panaldaro.
Technologia
Prosta, lecz skuteczna — tworzona z resztek starych maszyn i wraków.
Król Berdani
Istar Kalimerion — wprowadził nową politykę opartą wyłącznie na współpracy z Shelang, dążąc do stabilności i rozwoju Berdanii.
Nazwa stolicy wywodzi się od imienia wodza tubylców, który niegdyś stał się bliskim przyjacielem Seltiadesa.
Argora — tkanka z piaskowca
Wąskie przejścia, dziedzińce i place targowe. Tu liczy się sąsiedztwo, nie wysokość murów.
Urf — Uśpiona góra
Najwyższy wulkan świata, dziś nieaktywny. Stał się doskonałym punktem strategicznym dla Nomadów.
Lud i kultura
Choć centrum Berdanii stanowi Argora, wciąż żyją tu koczownicze ludy przemierzające pustynię i góry. Na wyspie istnieją też wioski nomadów, gdzie życie płynie powoli, a wolność i spokój są największą wartością.
Koczownicy
Ludność zajmuje się głównie hodowlą oraz uprawą roślin odpornych na pustynny klimat.
Nomadzi
Odizolowani, lecz osiedleni. Zajęli się połowem ryb, które z czasem stały się ulubionym przysmakiem Berdańczyków..
Wiara w Altara
Potomkowie Shelang przekazali tubylcom wiarę w Altara, która szybko została przyjęta.
Wierni Altarowi pod Cieniem Urfu
Ta scena ukazuje mieszkańców Berdanii oddających cześć Altarowi — bogu natury i pokoju. Na surowym pustynnym tle, z dalekim majestatem Urfu, rytuał łączy prostotę z subtelną estetyką WoW/cyberpunk: delikatnie świecące detale tkanin, symboliczne ozdoby i silne więzi wspólnoty.
Przysiądź się do ogniska i posłuchaj pieśni Nomadów.
Zjednoczeni, by wznieść stary raj
Seltiades, oczarowany córką wodza — Ethalią, wiedział, że to miejsce stanie się jego domem. Razem z towarzyszami, którzy przybyli u jego boku, odnalazł wspólny język z tubylcami i przez wiele lat prowadzili wspólny, koczowniczy tryb życia. Po śmierci wodza Argora, Seltiades wraz ze swoją żoną postanowił nadać nowy kierunek rozwoju ich wspólnej cywilizacji.
Zetyl — Waluta Spokoju
Berdania świadomie wybrała izolację, obserwując chaos ogarniający kontynent. Jej waluta Zetylstała się symbolem niezależności. Choć ma niewielkie znaczenie w handlu międzynarodowym, wciąż stanowi wartość na lokalnych targach, gdzie wymienia się ryby, bydło i plony. Wraz z rozwojem Argory i rosnącą współpracą z Shelang, dawna potęga Zetyla powoli odchodzi jednak w zapomnienie.
FAQ: Berdania w pigułce
Najczęstsze pytania od wędrowców i czytelników kronik Lorthwindu.